Genetisch rood

Genetisch rood.

 

We hebben een nieuwe aanwinst in huis rondhuppelen, ze heet RED Guimauve du Jaspe Marwin voor de stamboom onderzoekers en ze is genetisch rood.

Ze komt uit Zwitserland en uiteraard gaat er een heel proces van mailen, bellen en foto’s bekijken, kritisch bekijken in mijn geval, aan vooraf. Nu is het zo dat ik foto’s kreeg die niet echt heel duidelijk waren dus details waren moeilijk te zien en vragen over laarsjes, aalstrepen etc. werden maar mondjesmaat beantwoord aangezien onze kleine prinses ergens anders was geboren, bij een vriendin van de fokker. Dus ik bleef maar nieuwsgierig en had geen goed beeld over hoe en wat ze er nu uitzag. Marlène Messerli-Schaffner is een naam in de kattenwereld heb ik begrepen, een oude naam en ze vertelde ook dingen dat ik dacht: oke, jij bent een VIP in de kattenwereld, ze leeft met een heleboel oude katten en haar man in een lekker groot huis en ik dacht eigenlijk dat ze zelf geen kittens meer fokte maar toen we even koffiepauze hielden bij haar thuis kwam ik A: Coco tegen en B: 5 hele kleine opdondertjes a la Amerikaans model, met vleermuisoren en allemaal wildkleur…soooooo cute. Er klom er een in mijn vestje dus ik riep al gekscherend dat deze meeging naar Holland. Zo lief was deze kroelkip.

Coco was adembenemend, ze werd als een echte diva van boven gehaald alwaar madame verblijft, verre van haar weelderig gekleurde onderdanen, gewoon, omdat ze apart is en ze dat zo wil…ze is crème, het enige vrouwelijke crème exemplaar ter wereld. En ze wint ook nog eens alle prijzen die er te winnen zijn. Wat zijn de kansen dat je dus EN een crème poesje krijgt EN van een showkwaliteit waar ik helemaal van ging watertanden…ik ben jaloers!!! Wat een plaatje deze dame.

Na de koffie was het richting vliegveld met rode Guimauve in de tas, na een kritische keuring was ze geslaagd voor mijn test ( gewoon op schoot komen zitten en spinnen, dan ben je al geslaagd) en werd de papierwinkel afgehandeld, getekend en was ze van mij. En wat is t een schatje, ze heeft laarsjes, een aalstreepje, ticking is goed zichtbaar en ja, ze is echt roodoranje, net een worteltje met op de poten, kopje en rug  iets wat lijkt op sorrel, haar gezichtje is nog niet helemaal ingekleurd wat een beetje de cute factor weghaalt en ik hoop dus wel dat ze nog meer gaat kleuren op haar wangen/kinnetje zodat het meer een geheel vormt,  staart heeft een licht puntje en de voetzooltjes zijn echt pink. En dat karaktertje!!!! Ze is hier nu bijna 2 dagen en ze snuffelt al aan de andere katten wat die 4 monsters maar zo zo vinden, sorrel Whisper probeerde al met haar te spelen en daar had ik op gehoopt, ze heette haar helemaal welkom met speciale purrgeluidjes, zo lief, zo van: je bent nu nog een beetje bang maar ik vind je interessant dus t komt allemaal wel goed. Die twee rooien bij elkaar zijn goed voor menige klimpartij in palen en gordijnen denk ik. Voor het geval dat staat bij de laatste al een plantenspuit, vooral ontmoedigen dat besluit. Ik denk dat er over 2 dagen al weer vrede is in cattery van het Gildenhuys, ze volgt me op de voet en is werkelijk razendsnel en als ze me even niet kan vinden komt er een miauw sessie. Dan roep ik haar naam en komt ze aangestormd hoor, jumpt op schoot en ploft neer voor een knuffel en een aai en dan gaat ze weer…ontdekken!!!

Na een heel gesprek over het genetisch rood vertelde Marlène dus notabene dat haar eerste rode poesje uit Nederland kwam. Van Maria Falkenhagen, ook zo’n oude naam in de somabywereld. En ze vertelde dat vrienden van haar verantwoordelijk waren voor de oprichting van de Fife, tja dat was lekker dan, zit ik bij een VIP van de Fife en erkennen ze deze kleur zelf niet. Ik heb wel gekeken wat ik er voor moest doen om de kleur erkent te krijgen maar dat gaat me in dit leven niet meer lukken, jammer hoor. Nu ga ik de Tica maar helpen met de kleurerkenning, je moet wat hè, en hier overschakelen naar een onafhankelijke vereniging die wel de unusual colors erkennen. Het is niet anders. Of misschien kunnen ze beide wel, ik heb nog genoeg regelgeving uit te zoeken in ieder geval. Ondertussen ga ik genieten van dit kleine wonder op lange poten.

Het tripje op en neer naar Geneve was het meer dan waard, erg vermoeiend ook maar dan heb je ook een mooi exemplaar waar ik mijn geneticacursus op kan los laten. En nog belangrijker…een lieverdje die vooralsnog lijkt te passen in mijn groep, das toch het allerbelangrijkste. Rust en vrede in je groep! Met een aby???? Yes right!!!!

 

Jacqueline Zeijlemaker

Cattery van het Gildenhuys

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *